گشاينده

در كشويي اتاق باز است بسته نمي شود، ظهر است و بيش از حد آفتابگير ...  <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

***                                                                          

صدايي در راه پله پيچيد،صدايي پر از كهولت و زنگ خنديد ،در چوبي زده شد ،يا الله به گوش رسيد پيرمردي با كتي مستعمل و شلواري كه دست كمي از كتش نداشت و جورابهايي كه همه ي انگشتانش را نمي پوشاند وارد شد. تسبيح در دست زير لب ذكر مي گفت ،يا علي گفت در را كشيد در بسته شد.                                                 

***                                                                          

افسوس ،آه ، براي دستهايش ،براي لبهايش  و براي انگشتان بي لفافش ...               

***                                                                          

ساعت 4 بعد از ظهرخيابان عريض و مردمي كه بي توجه از كنار هم مي گذرند، قدمها بي هدف و گاه با شور و هدف دنبال مي شود از كنار دست فروشي مي گذرم در  بساطش جوراب به چشم مي خورد .                                                                            

كيف جيبي من 5000 تومان پول ،يك جفت جوراب مردانه 300 تومان،با خود مي گويم ، خداي من 300تومان هم نداشت؟                                                                      

***                                                                          

بازگشت.                                                                                                      

***                                                                          

در محوطه ي خوابگاه را مي گشايد و لبخند به لب و پيروزمندانه از اينكه مرا به موقع پشت در مي بيند.جورابها را به او ميدهم و مي گويم براي شماست.با چهره اي پر از شرم دستش را دراز مي كند آنهم با ترديد ، جورابها را از من مي گيرد ، تا مي زند و در جيبش فرو ميكند.                                                                                           

***                                                                          

از پلكان تاريك خوابگاه بالا ميروم ،با خود مي گويم برايش خريده ام بي آنكه بدانم او بيش  ازاينها محتاج است.             

***                                                                          

ساعت 9 شب است ،شام حاضر است ،ظروف پلاستكي ،قاشق و چنگال شخصيم . بفرماييد براي شماست.                                                                                   

     ***                                                                          

بيرون است در هواي سرد پشت در عجيب است او خود گشاينده ي در بود جايي پشت در به او دادند.                                                                                               

***                                                                          

ساعت 10 شب است ،در حياط چاي داغ در سرما،در ليوانم برايش چاي ميريزم ،مي خواهم ليوانم هم طعم فقر را بچشد.                                                                  

***                                                                          

 اشكهايم برايش سرازير مي شود  با خود ميگويم كار كه عار نيست.

/ 12 نظر / 5 بازدید
نمایش نظرات قبلی
اسما

سلام اديدم اينو قبلاً واسم خونده بودی و منم گفته بودم که خيلی مهربونانه است :*

اسما

ولی بازم ميگم که خيلی مهربونی کهاينقدر مهربونانه می نويسی :*

فريد

بقول خواجه عبدالله انصاری: بنمای رهی که ره نماينده تويی بگشای دری که در گشاينده تويی

mani

نظر خاصی ندارم فقط خواستم اومدنم رو بهت بگم.راستی منم آپم

نويد

بسيار زيبا و دلنشين بود.البته لازم به تذكارست كه: 1-به گفته ي رسقراط كودك را نه كانا بپنداريد نه اعلم والعلوم 2-رامبرند نيز مي گويد هنر را سهل نگيريد 3-ونسان ونگوگ در ايراد مقاله ي انتقادي خود راجع به كتاب داستايوفسكي ميگويد هنر را به واسطه ي اصل نبايد تخريب نمود. در اخر بايد بگم بابا عكس بذار تو وبلاگ

leila

سلام/مرسی که سر زدین/خوشحال شدم/یادداشت زیبا و تاثیر گذاری بود/موفق باشی/فعلا...

علي

سلام . زيبا بود . هم متن هم ماجرا.

mehdi rahimi

خوشحالم که با همه وجودت درک کردی

محمد

سلام كودكه كوچولو دست مريزاد،بابا تو كلي نويسنده بودي و هستي و ما نمي دونستيم ولي حيف كه توي اين پرشين بلاگ بي صاحاب مي نويسي ايشالا يه روز ميري تو بلاگ اسپات به اميد آن روز

shiba

sabi joonam kheily matne ghashangi khosh be hal khodam ke ino ba sedaye khodet va khate ghashanget shenidam o didam